Image
President

Over Marina


Ik ben opgegroeid op een boerderij, maar mijn ouders hadden niets met paarden. Wel had ik het geluk dat mijn buren een manege hadden en veel leasepony’s. Samen met enkele buurmeisjes speelden we daarom al vaak met de pony’s en toen er meerdere shetlandpony’s stonden, ontstonden er al snel shetlandraces in het weiland. Of beter gezegd, degene die er het langst op kan blijven zitten, die won.

Natuurlijk begon ook het echte rijden daar al op jonge leeftijd en al snel volgde er een eigen pony. Na een paar jaar kreeg ik een hele mooie vosruin en met deze pony werd het rijden van wedstrijden een serieuze bezigheid. Hij heette Goof, en deed zijn naam eer aan. Ook al was hij niet altijd makkelijk, het was wel een fantastische pony. In eerste instantie deed ik alles met hem, maar met springen was ik niet zo’n held en op een gegeven moment brak ik bij een val mijn schouder. 2 dagen later zat ik al wel weer op Goof, maar had mijn ouders beloofd dat ik even niet meer zou springen, totdat mijn schouder goed genezen was. Ik ben me noodgedwongen meer gaan richten op dressuur en dat beviel eigenlijk heel goed. Ik ben toen gaan lessen bij Carolien Reverdink dressuurles en zij heeft me echt dressuur leren rijden. Dressuur bleek ook eigenlijk veel beter bij mij te passen dan springen, dus ik heb het vanaf die periode voornamelijk bij dressuur gehouden. Goof was mijn eerste pony waarmee ik Z dressuur werd. In de periode daarna reed ik meerdere paarden en pony’s, soms ook voor eigenaren. Mijn jongere zusje Frederike was inmiddels ook een fanatieke amazone geworden en er kwamen steeds meer pony’s te staan. Mijn ouders hebben toen de stallen verbouwd en daardoor kwam er ruimte voor pensionpaarden. Tot een paar jaar geleden heb ik altijd behoorlijk fanatiek gereden, ook wedstrijden. Mijn laatste wedstrijdpaard, Zapp, was een enorm fijn paard en met hem had ik ambitieuze plannen, maar helaas moest ik hem door een blessure veel te vroeg uit de wedstrijdsport halen. Momenteel rijd ik nog wel, maar geen wedstrijden meer.

Mijn studietijd brak aan en ik ben de HBO Opleiding Diermanagement in Leeuwarden gaan volgen. Vanwege de afstand ben ik ook in Leeuwarden gaan wonen en het rijden kwam op een lager pitje te staan. Tijdens mijn studie heb ik me voornamelijk gericht op Diervoeding en Diergezondheid. Ik liep stage bij Bereden Politie Rotterdam Rijnmond en een langere stage bij Gainsborough Equestrian Centre in Adelaide, Australie, wat een fantastische ervaring was. Ondanks dat ik hier een paardenvoedingsonderzoek deed, werkte ik ook volledig mee op het bedrijf, reed paarden, gaf les, werkte met ‘probleempaarden’ en ik reed er zelfs wedstrijden. Omdat ik ook meer wilde weten over diergezondheidszorg heb ik de opleiding Paraveterinair Dierenartsassistent gedaan. Ik kreeg het ideale ‘bijbaantje’ voor een paardenmeisje: ik gaf les op een manege. Dat vond ik erg leuk en ben instructeursopleidingen gaan volgen.

Na mijn studie kon ik eigenlijk direct aan de slag bij de KNHS. Ik was inmiddels al bezig met de instructeursopleiding om mijn ORUN diploma te behalen en heb zowel niveau 2, 3 als 4 gehaald. Bij de KNHS stapte ik over naar de afdeling Opleidingen en hier heb ik maar liefst 10 jaar gewerkt. In eerste instantie was het vooral organiseren en coördineren van opleidingen en examens en ik merkte dat ik erg leuk vond. Ik organiseerde daar van alles, van complete instructeursopleidingen, tot jury- en parcoursbouwerscursussen, maar ook hele diverse bijscholingen en evenementen. Tevens ben ik een aantal jaar coördinator geweest van de Nederlandse FEI Officials, waarbij ik veel contact had met de FEI en waardoor ik ook veel FEI juryleden heb leren kennen. Meerdere malen heb ik cursussen en bijscholingen voor de FEI georganiseerd. Daarnaast ben ik lange tijd de Nederlandse afgevaardigde geweest in de IGEQ: International Group for Equestrian Qualifications. Jaarlijks was er een IGEQ conferentie, waar veel informatie werd uitgewisseld tussen de verschillende landen over instructeursopleidingen en uitdagingen en ontwikkelingen die er spelen. In 2016 heb ik de conferentie zelf georganiseerd. Doel van de IGEQ is om een standaard te hebben waardoor verschillende instructeurs van verschillende niveau’s met elkaar vergeleken kunnen worden en internationaal op hetzelfde niveau gewaardeerd kunnen worden. Om dit aan te kunnen tonen is door IGEQ het internationale trainerspaspoort ontwikkelt. Zelf heb ik dit paspoort ook en ben ik IGEQ level 3 instructeur.

De laatste paar jaar dat ik werkzaam was bij de KNHS heb ik voornamelijk gewerkt op het gebied van beleid en ontwikkeling van de (instructeurs)opleidingen. In die tijd integreerden we ook ruiterfitheid in de instructeursopleiding en ben ik in Sportstad Heerenveen de opleiding tot ECO Coach gaan volgen, zodat ik ook zelf de ruiterfittrainingen kon geven. Dit was een ontzettend leuk traject, waar ik veel van geleerd heb over coachen, maar ook over mezelf. Bij ECO coachen combineren we zowel fysieke als mentale aspecten en wordt je uitgedaagd om buiten je comfort zone te gaan. Je leert het beste door iets zelf te ervaren en dus vooral te doen. We werkten in de turnhal met hele verschillende sporters: voetballers, handballers, schaatsers, ruiters, maar ook met mensen die geen sporter waren, maar die bijvoorbeeld in een burn-out zaten, of erg onzeker waren. Omdat ik vooral kennis heb van de paardensport, ben ik me voornamelijk gaan richten op ruiters. Zeker ook omdat er voor veel ruiters nog grote winst te behalen is om beter op het paard te zitten, betere en effectievere hulpen te geven en ook mentaal beter te kunnen presteren. Inmiddels heb ik ruime ervaring in het geven van Ruiterfit/ECO-Coach trainingen en al veel mensen meer bewustwording bijgebracht en nieuwe inzichten gegeven.

Na een fantastische tijd bij de KNHS wilde ik graag een nieuwe uitdaging en wilde ik graag weer terug naar mijn oorspronkelijke interesses: Diervoeding en diergezondheid. Ik ben toen gaan werken als Adviseur Paard bij Probarn Animal Feeds, een jong en innovatief bedrijf met een uniek Voer-op-maat concept. Een ontzettend leuk bedrijf en functie, waar ik me helemaal thuis voel. Ik kom op veel paardenbedrijven, zie veel verschillende paarden, leer nog meer mensen kennen en ik vind het enorm leuk en uitdagend om voor elke stal of voor elk paard samen met de paardenhouder het best passende voer samen te stellen en te volgen hoe het vervolgens gaat met de paarden.

Begin 2019 werd ik benaderd door de KNHS met de vraag of ik open stond voor een leuke opdracht. Er moest een FEI cursus voor Veterinairen georganiseerd worden. Deze cursus was een aantal jaar geleden ook in Nederland gehouden en was zeer succesvol. Ik had deze cursus toen georganiseerd en de KNHS vroeg of ik dat dit keer weer wilde doen, als ZZP-opdracht. Ik vond dat toen al een hele leuke cursus om te organiseren en natuurlijk heb ik deze kans nu dan ook met beide handen aan gegrepen. Omdat ik toch ook nog wel geregeld trainingen en advies geef en in de toekomst wel meer ZZP-opdrachten wil doen, heb ik besloten om het direct goed aan te pakken en ben ik mijn eigen bedrijf genaamd Marina Gotink Hippische Diensten gestart waarmee ik parttime opdrachten, projecten en trainingen doe, naast mijn functie bij Probarn. Mijn bedrijf kende een vliegende start met de mooie opdracht voor de KNHS en dat smaakt zeker naar meer!

Image